BA Ψυχολογία * MSc Κλινική Ψυχολογία * Γνωσιακή-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία * Ειδική Αγωγή


ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ-ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑ*ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ*

Η Κυριακή-Ειρήνη Ηλιοπούλου είναι απόφοιτος Ψυχολογίας και Γαλλικής Φιλολογίας με μεταπτυχιακό στην Κλινική Ψυχολογία. Έχει εξειδικευθεί στη Γνωσιακή Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία καθώς και στην Ειδική Αγωγή, Συμβουλευτική Παιδιών, Εφήβων και Γονέων. Εργάζεται 14 χρόνια με τυπικά παιδιά σε διάφορα πλαίσια, ως εκπαιδευτικός (μελέτη παιδιών, ξένες γλώσσες) σε σχολεία, φροντιστήρια και ως στέλεχος σε παιδικές κατασκηνώσεις. Επίσης, τα τελευταία 6 χρόνια απασχολείται ως παράλληλη στήριξη-συνοδός Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) σε σχολεία, αλλά και σε κατασκηνώσεις. Τέλος, εργάζεται ως σύμβουλος-ψυχοθεραπεύτρια παιδιών, εφήβων, ενηλίκων και γονέων σε ατομικό αλλά και σε ομαδικό επίπεδο εδώ και 5 χρόνια.

Αναλαμβάνει περιστατικά συμβουλευτικής και ψυχοθεραπείας σε ιδιωτικό γραφείο στην περιοχή της Ηλιούπολης.

Διεύθυνση: Βοσπόρου 25, Ηλιούπολη

Επικοινωνία : Tηλ. 6972983264, 210-9935704

mail:kiki_iliopoulou@hotmail.com

Σελίδα στο fb: Κυριακή-Ειρήνη Ηλιοπούλου-ΣύμβουλοςΨυχοθεραπεύτρια


Ο φόβος του «καθρέφτη» μας και η προσκόλληση μας στους άλλους.


  Παρατηρώ καθημερινά ότι ο κόσμος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από τη μοναδική και πολυτιμότερη «ιδιοκτησία» του, τον εαυτό του. Αρέσκεται στο να βρίσκεται διαρκώς ανάμεσα σε κόσμο, να αναλώνεται σε άσκοπες συζητήσεις, και να νιώθει ότι ανήκει κάπου, ότι «έχει» κάποιον/κάποια. Η ανάγκη για εξασφάλιση της παρουσίας των άλλων στη ζωή μας γίνεται όλο και πιο επιτακτική μη συνειδητοποιώντας ότι όλα στη ζωή είναι ρευστά και όλα αλλάζουν ακόμα και τη στιγμή που μιλάμε. Επιδιώκει να βιώσει καινούριες συγκινήσεις, να αποκτήσει καινούριες εμπειρίες και παραβλέπει τη μια και μοναδική εμπειρία, τη συνάντηση με τον εαυτό του. Η ανάγκη του να ανήκεις κάπου, κοινωνική, πολιτική, θρησκευτική ομάδα είναι σημαντικότατη χωρίς όμως να αλλοιώνεται η προσωπική ταυτότητα του ατόμου, χωρίς να παύει το άτομο να αφουγκράζεται τον εαυτό του. Ο κάθε άνθρωπος ακολουθεί τη δική του πορεία, μόνος του και σε συνδυασμό με άλλους. Αυτοί οι άλλοι ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να αποφασίσουν να αλλάξουν πορεία με τον οποιοδήποτε τρόπο. Ο δρόμος μας όμως παραμένει μπροστά μας και οφείλουμε στον εαυτό μας να προχωρήσουμε. Οι πιο ουσιαστικές συζητήσεις γίνονται με τον εαυτό μας. Έτσι μόνο καταφέρνουμε να πάρουμε αποφάσεις που μας αφορούν. Μια λέξη που έχει αποκτήσει αρνητική χροιά, μπορεί στην ουσία της να περιέχει ένα πολύ όμορφο ταξίδι στο πιο δικό μας αγαθό, τον εαυτό μας. Αυτή η λέξη είναι η μοναξιά, μοναχικότητα ή αλλιώς γνωριμία με τον εαυτό και κατ’επέκταση φροντίδα εαυτού. Η εξάρτησή μας από τους άλλους ανθρώπους δε μας επιτρέπει αυτό το μοναδικό ταξίδι, τη δυνατότητα έστω να περνάμε χρόνο με τον εαυτό μας και να τον απολαμβάνουμε χωρίς να φοβόμαστε, να απογοητευόμαστε, να στενοχωριόμαστε από την πιθανή έλλειψη παρουσίας ενός άλλου ανθρώπου. Η διαδικασία της ψυχοθεραπείας στοχεύει και στην προσωπική ανάπτυξη. Η γνωσιακή-συμπεριφορική ψυχοθεραπεία, συγκεκριμένα, εστιάζει και στοχεύει, αρχικά, στην αυτοπαρατήρηση ως θεμελιώδες βήμα της όλης διαδικασίας. Όταν λέμε αυτοπαρατήρηση εννοούμε την προσπάθεια μας να εντοπίσουμε, να αναγνωρίσουμε σκέψεις, συναισθήματα, σωματικές αισθήσεις και συμπεριφορές του εαυτού μας. Έχουμε πιθανότατα εκπαιδευτεί να παρατηρούμε πιο εύκολα τους άλλους, να ασχολούμαστε περισσότερο με τους άλλους και να βγάζουμε πολλαπλά αυθαίρετα συμπεράσματα στην ασυνείδητη προσπάθεια μας να αποφύγουμε να ασχοληθούμε με εμάς. Φοβόμαστε να κοιταχτούμε στον καθρέφτη ώστε να αναγνωρίσουμε, να γνωρίσουμε, να αντιμετωπίσουμε και σταδιακά να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Αντίθετα, κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό εναποθέτοντας συνήθως όλη μας την ύπαρξη και όλη μας την ευθύνη στους άλλους, γονείς, φίλους, συντρόφους. 
Το παρακάτω απόσπασμα* από το βιβλίο της Μάρως Βαμβουνάκη «Η μοναξιά είναι από χώμα» υπογραμμίζει την ολότητα και την αυτοτέλεια του κάθε ανθρώπου ο οποίος στην ουσία περπατά μόνος, σκέφτεται μόνος και αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις με το δικό του τρόπο. Στο δρόμο του συναντά άλλους ανθρώπους, συνοδοιπορεί μαζί τους για λίγο ή για πολύ. Άλλοι τον καθορίζουν κι ας μην τους καθορίζει κι άλλοι απλά περνούν αδιάφορα από δίπλα του. Σημαντικό είναι να λάβουμε υπόψιν ότι το πώς σκεφτόμαστε εμείς, το πώς νιώθουμε, το πώς φερόμαστε, διαφέρει κατά πολύ από τον διπλανό μας, ακόμα κι αν αυτός είναι ερωτικός σύντροφος και καλό είναι να διαχωρίζεται. Ας εστιάσουμε λοιπόν στην ανακάλυψη του μοναδικού περιουσιακού μας στοιχείου, του εαυτού μας, χωρίς να επιτρέπουμε, πόσο μάλλον να επιδιώκουμε, να επισκιάζονται οποιεσδήποτε πτυχές μας από άλλους, όσο σημαντικοί κι αν είναι αυτοί οι άλλοι.

Κυριακή-Ειρήνη Ηλιοπούλου 
Σύμβουλος-Ψυχοθεραπεύτρια.

 

-----------------------------------------------------------------------------
* "Το σενάριο ζωής του καθένα μας τραβάει τον μοναχικό του δρόμο, δρόμο με τις δικές του μοναδικές σημασίες, σημάδια και σήμαντρα. Τα σενάριά μας τραβάνε χωριστά, παράλληλα, αλλού κι αλλού, κάπου, για λίγο εφάπτονται ή διχοτομούνται. Στο σημείο τομής παίζονται τα δράματα όσο διαρκούν κι όσο κρατά ο απόηχός τους. Το ένα πρόσωπο μπορεί να είναι ο ήρωας μέσα στο σενάριο του άλλου ενώ το άλλο μικρός κομπάρσος στο σενάριο του πρώτου. Οι ρόλοι μας σπάνια ανταποκρίνονται και οι ατάκες μας σπάνια κολλάνε".


«Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανείς δε θέλει να αλλάξει τον εαυτό του» Leo Tolstoy.


  Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία βιώνουμε ποικίλες καταστάσεις για τις οποίες γίνονται συστηματικές συζητήσεις στα Μ.Μ.Ε, σε παρέες όλων των ηλικιών και σε διάφορα πλαίσια. Πολύς κόσμος κάνει διαρκώς λόγο για αλλαγή, στο πολιτικό προσκήνιο, στα κοινωνικά δρώμενα, στις σχέσεις με τους ανθρώπους. Όλοι επιζητούν την αλλαγή γύρω τους, αλλά εκείνοι παραμένουν αμετακίνητοι σ’έναν κόσμο, μια κοινωνία, έναν πλανήτη που διαρκώς κινείται. Η αποτελεσματικότητα στην ψυχοθεραπεία, ένα κομμάτι της τουλάχιστον, έγκειται στο ίδιο ακριβώς σημείο, την πρόθεση και την απόφαση του θεραπευόμενου να αλλάξει, να τροποποιήσει καλύτερα, τον τρόπο με τον οποίο σκέφτεται και ακολούθως τον τρόπο με τον οποίο συμπεριφέρεται. Αυτή η «αλλαγή» δεν είναι εύκολη διαδικασία και σαφέστατα χρειάζεται χρόνο. Προϋποθέτει τον εντοπισμό των σημείων (σκέψεων κυρίως) που επηρεάζουν το άτομο σε συναισθηματικό, συμπεριφορικό επίπεδο καθώς και τις σωματικές του αισθήσεις. Αφότου εντοπιστούν, από το ίδιο το άτομο, βασικές σκέψεις οι οποίες οδηγούν σε μη λειτουργικές συμπεριφορές ή πολλές φορές στην αποφυγή καταστάσεων, στη συνέχεια ακολουθεί η διαδικασία της τροποποίησής τους σε άλλες πιο λειτουργικές. Είναι σύνηθες όμως και πλασματικά πιο ασφαλές το να παραμένουμε σε μαθημένες συμπεριφορές καθώς μας είναι επώδυνο να έρθουμε αντιμέτωποι με την πιο ουσιαστική διάσταση του εαυτού μας. Η απόδοση ευθυνών σε εξωτερικούς παράγοντες έχει εδραιωθεί οπότε ένα μεγάλο ποσοστό αναζητά την αλλαγή σ’αυτούς τους παράγοντες, χωρίς να υποψιάζεται, πόσο μάλλον να αναλαμβάνει τη δική του ευθύνη σε όλους τους ρόλους που καταλαμβάνει στη ζωή του. Ένα άλλο κομμάτι το οποίο λειτουργεί ως κάλυψη, ως μάσκα της μοναδικότητας του κάθε ατόμου είναι η προσκόλληση ή αλλιώς συμμετοχή σε ομάδες, συμμορίες, κόμματα, διαμορφώνοντας έτσι μία ομαδική ιδεολογία υπερκαλύπτoντας έτσι οποιαδήποτε προσωπική ιδεολογία, την ίδια την ταυτότητα του ατόμου η οποία συνοδεύεται από σκέψεις, συναισθήματα και συμπεριφορές. Η τάση των μαζών καταλήγει στο να αναζητά συνολικές αλλαγές χωρίς να λαμβάνει υπόψην ότι ένα σύνολο αποτελείται από πολλά μικρά μικρά κομμάτια, ένα οικοδόμημα από διάφορα υλικά. Όπως στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, έτσι και στα καθημερινά ζητήματα, μικρά ή μεγάλα, είναι εξέχουσας σημασίας να εστιάζουμε πρωταρχικά στο κάθε άτομο ξεχωριστά, ο καθένας στον εαυτό του και στην αξιοποίηση όλων των δυνατοτήτων μας για προσωπική αλλαγή, χωρίς επιρροές από τρίτους και ταυτίσεις με αυτούς. Εν συνεχεία, στο άμεσο περιβάλλον μας (οικογένεια, εργασία κ.λ.π) και μετέπειτα σε πιο πολύπλοκα κοινωνικά σύνολα και κοινωνικά συστήματα. Θα ήθελα να κλείσω με ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Χρόνη Μίσσιου «...καλά, εσύ σκοτώθηκες νωρίς»: «Πιστεύω πως εκείνο που καθορίζει τον πολιτισμό μας και τη δυνατότητα εξέλιξης της ανθρώπινης κοινωνίας, είναι η μοναδικότητα του κάθε ανθρώπου, η ποικιλία της συμπεριφοράς του. Τέλος, νομίζω πως κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι αμετάκλητα τούτο ή το άλλο, δεν μπορεί να έχει μια μόνιμη και αμετάκλητη ταμπέλα. Κάθε άνθρωπος έχει τεράστια περιθώρια προσαρμογής, αντοχής και ανανέωσης, χωρίς γι’ αυτό να είναι ανάγκη να έχει την ταμπέλα του εξαιρετικού». Με άλλα λόγια, εφόσον η δυνατότητα εξέλιξης της κοινωνίας εξαρτάται από τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και τη μοναδικότητα της συμπεριφοράς του, η πιθανή «αλλαγή του κόσμου» ίσως επιτευχθεί με την επιτυχημένη «αλλαγή» του κάθε ανθρώπου κάτι στο οποίο στοχεύει και η ψυχοθεραπεία. Η διαδικασία και η διαδρομή μπορεί να έχει δυσκολίες για το άτομο με τον ίδιο του τον εαυτό, αλλά όπως αναφέρεται και στο απόσπασμα του Χ. Μίσσιου: «Κάθε άνθρωπος έχει τεράστια περιθώρια προσαρμογής, αντοχής και ανανέωσης».
-----------------------------------------------------------------------------
Κυριακή-Ειρήνη Ηλιοπούλου 
Σύμβουλος-Ψυχοθεραπεύτρια.


«Πώς με ψυχολογείς;»


-----------------------------------------------------------------------------
Το επάγγελμα του ψυχολόγου και των λοιπών που ασχολούνται με την ψυχική υγεία, συνήθως, προκαλεί ερωτήματα σε διάφορους κύκλους του καθενός, τα οποία ανά τα χρόνια αποδεικνύονται να είναι κοινά και συνηθισμένα. Οι περισσότεροι θεραπευτές θα έχουν ακούσει έστω και ένα από τα παρακάτω ερωτήματα-σχόλια. Ο σκοπός του άρθρου είναι η διασαφήνιση αυτών των ερωτημάτων ή των πεποιθήσεων που μπορεί να έχει ο πολύς κόσμος για τους επαγγελματίες ψυχικής υγείας.

Μια ερώτηση που διατυπώνεται με το άκουσμα και μόνο του επαγγέλματος είναι η εξής:
«Πώς με ψυχολογείς;» ή αλλιώς «Μπορείς τώρα εσύ να σκιαγραφήσεις το προφίλ μου;»
-----------------------------------------------------------------------------
Αν έχουν μπει στη διαδικασία να σας απαντήσουν οι πιθανότητες οι υποθέσεις αυτές να είναι λανθασμένες είναι μεγάλες. Είναι βιαστικά συμπεράσματα τα οποία όλοι οι άνθρωποι καλό είναι να αποφεύγουμε όταν δεν έχουμε πλήρη εικόνα ενός ατόμου και για να μην αδικήσουμε τον άλλον και για να μη φανούμε κι εμείς φωτεινοί παντογνώστες και μάλιστα ανθρωπογνώστες, ενώ δεν είμαστε. Μαντέψτε!!! Ούτε οι επαγγελματίες ψυχικής υγείας (ψυχολόγοι και λοιποί) είναι. Για να φτάσουμε στο σημείο να μπορεί, αν θέλουμε να το πούμε όπως συνήθως τίθεται το ερώτημα, να σκιαγραφηθεί το προφίλ ενός ανθρώπου χρειάζονται πολλά μικρά μικρά κομμάτια τα οποία πρέπει να αναζητήσει και να ανακαλύψει ένας θεραπευτής. Στη διαδικασία της ψυχοθεραπείας, το σημαντικότερο μέρος της όλης διαδικασίας είναι η λήψη ιστορικού. Κατά τη λήψη του ιστορικού, ο θεραπευτής λαμβάνει πληροφορίες για το θεραπευόμενο σχετικά με το άτομό του σε διάφορους τομείς της ζωής του, την οικογένειά του, τις σπουδές του, τις σχέσεις του, το επάγγελμά του, σημαντικά βιώματα κ.λ.π. Η λήψη ιστορικού μπορεί να διαρκέσει και 3 συνεδρίες, αλλά πληροφορίες καθ’όλη τη διάρκεια της θεραπείας προστίθενται και σταδιακά φτάνει ο θεραπευτής σε ένα ικανοποιητικό στάδιο όπου μπορεί με ασφάλεια να ενώσει τα κομμάτια του παζλ και να αποτυπώσει μια όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα για το θεραπευόμενο, να σκιαγραφήσει δηλαδή το προφίλ του ή να είναι σε θέση να τον «ψυχολογήσει»-να καταλάβει πως σκέφτεται και πως εννοεί κάθετι που λέει. Επομένως, η παραπάνω ερώτηση ΔΕΝ μπορεί να απαντηθεί τόσο απλά όσο τίθεται. Ταυτόχρονα, η απάντηση δε θα είναι και τόσο αξιόπιστη, όπως και ο θεραπευτής που θα μπει σ’αυτή τη διαδικασία, χωρίς να έχει σχεδόν καμία πληροφορία γύρω από το άτομο που του έχει θέσει την ερώτηση.

Όλοι μας έχουμε βρεθεί σε συζητήσεις όπου έχουμε αντίθετες απόψεις με τους συνομιλητές μας και έχουμε διαπληκτιστεί, ή έχουμε θυμώσει ή έχουμε ανεβάσει τόνους, γενικότερα αδυνατούμε να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας πράγμα για το οποίο μπορεί να ευθυνόμαστε και οι δύο. Εκεί αρκετοί ψυχολόγοι έχουν ακούσει την παρακάτω ερώτηση-σχολιασμό:
«Εσύ ως ψυχολόγος δε θα πρεπε να έχεις περισσότερη υπομονή-ψυχραιμία; Εσύ ως ψυχολόγος δε θα πρεπε να φέρεσαι-αντιδράς έτσι!»
-----------------------------------------------------------------------------
Ο ψυχολόγος, ο σύμβουλος, ο θεραπευτής, λοιπόν, είναι κι αυτός ΑΝΘΡΩΠΟΣ. Όπως κάθε άνθρωπος χαίρεται, γελά, ερωτεύεται, λυπάται, κλαίει, θυμώνει, εκνευρίζεται, έτσι και ο ψυχολόγος έχει κάθε δικαίωμα σε όλα αυτά στην προσωπική του ζωή. Ως επαγγελματίας, κάθε άνθρωπος έχει ένα ρόλο τον οποίο πρέπει να φέρει σε πέρας, οπότε δεν είμαστε σε θέση να τον κρίνουμε όταν δεν μπορούμε να είμαστε μάρτυρες της δουλειάς τους. Εκτός αυτού, οι θεραπευτές ενθαρρύνουν τους θεραπευόμενους τους να εκφράζουν τα συναισθήματά τους, θα ήταν παράδοξο να μην το τηρούν οι ίδιοι οι θεραπευτές στη ζωή τους. Σαφέστατα, η έκφραση συναισθημάτων είναι υγιής και θα πρέπει να συμβαίνει με όρια πάντα, χωρίς υπερβολές. Επίσης, δεν υπάρχουν καλά και κακά (θετικά και αρνητικά) συναισθήματα, είναι αποδεκτός και ο θυμός και η θλίψη, όπως είναι η χαρά και ο ενθουσιασμός. Το σημαντικό είναι η ισορροπία όλων αυτών και η ένταση να μην υπερβαίνει τα «φυσιολογικά» επίπεδα.

Η επόμενη ερώτηση είναι περισσότερο θέμα ορολογίας:
«Κάνεις ψυχανάλυση;»
-----------------------------------------------------------------------------
Η ψυχανάλυση είναι δόκιμος όρος μεν, ευρέως χρησιμοποιούμενος δε, χωρίς πάντα να είναι εύστοχος στο περιεχόμενο του τουλάχιστον. Η θεραπεία η οποία παρέχουν οι ψυχολόγοι, ψυχοθεραπευτές ονομάζεται ψυχοθεραπεία. Κάτω από την ομπρέλα της ψυχοθεραπείας βρίσκονται διαφορετικές ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις. Τι εννοούμε προσέγγιση; Σε ποια βάση θα κινηθεί η όλη διαδικασία, αν θα εστιάσουμε περισσότερο στο παρελθόν, αν θα εστιάσουμε στο εδώ και τώρα, αν θα εστιάσουμε στις σκέψεις, στη συμπεριφορά, στο συναίσθημα, στα συστήματα (οικογένεια, φίλους, συναδέλφους κ.λ.π) που μας περιβάλλουν. Μερικές από αυτές τις διαφορετικές προσεγγίσεις είναι: η ψυχανάλυση, η ψυχοδυναμική θεραπεία, η συστημική ψυχοθεραπεία, η γνωσιακή-συμπεριφορική θεραπεία, η λογικο-συναισθηματική θεραπεία, η ανθρωποκεντρική θεραπεία και διάφορες άλλες. Πληροφορίες για την κάθεμια ξεχωριστά, αλλά και για όλες μαζί μπορεί να βρει κάποιος σε βιβλία σχετικά με τις σχολές ψυχοθεραπείας από το Freud έως σήμερα, καθώς και σε άρθρα στο διαδίκτυο. Η προσέγγιση του κάθε θεραπευτή είναι μια σημαντική πληροφορία για εκείνους που ενδιαφέρονται να μπουν στη θεραπεία. Ανάλογα με το αίτημά τους, το λόγο δηλαδή που αποφάσισαν να μπουν στη θεραπεία, κάποιες προσεγγίσεις ψυχοθεραπείας μπορεί να είναι πιο αποτελεσματικές απ’ ότι άλλες. Σ’αυτό οφείλει να βοηθήσει και ο θεραπευτής που έχουμε επισκεφτεί με παραπομπή σε άλλο συνάδελφο, αν θεωρεί ότι θα ωφεληθούμε περισσότερο από κάποιας άλλης προσέγγισης θεραπευτή.

Η ψυχοθεραπεία ακόμη και στις μέρες μας, σε μικρότερο βαθμό βέβαια, θεωρείται ταμπού ή φέρει το στίγμα.

Ακόμα για τους ίδιους τους θεραπευτές που οφείλουν να έχουν περάσει από τη διαδικασία της ατομικής θεραπείας ή και ομαδικής, προκύπτουν ερωτήσεις, όπως:
«Έχεις πρόβλημα και πας σε ψυχολόγο;»
-----------------------------------------------------------------------------
Η διαδικασία της ψυχοθεραπείας δε συνίσταται μόνο για την «επίλυση προβλημάτων», αλλά και για την προσωπική μας ανάπτυξη. Ο κάθε άνθρωπος κουβαλάει στο βαλιτσάκι του εμπειρίες οι οποίες τον έχουν διαμορφώσει στον τρόπο που σκέφτεται και αντιλαμβάνεται τις καταστάσεις. Κάποια από αυτά είναι πιο ευέλικτα, κάποια άλλα είναι τόσο ριζωμένα που μας εμποδίζουν να δούμε ξεκάθαρα, να αντιληφθούμε και να δεχτούμε το διαφορετικό. Βασικά συστατικά μιας επιτυχημένης ψυχοθεραπείας είναι η ενσυναίσθηση και η αποδοχή. Ενσυναίσθηση εννοούμε τη δυνατότητα να μπορούμε να μπούμε στη θέση του άλλου, στη συνέχεια να κατανοήσουμε αυτό που μας λέει, και να το/τον δεχτούμε χωρίς να το/τον κρίνουμε. Από τη φύση του ο κάθε άνθρωπος εμμένει στις δικές του πεποιθήσεις και δυσκολεύεται να μπει στη θέση του άλλου, να μην τον κρίνει στην περίπτωση που είναι διαφορετικός ή στην περίπτωση που πιστεύει κάτι άλλο από εμάς. Η ψυχοθεραπεία για ένα θεραπευτή πέρα από προσωπική ανάπτυξη είναι και εκπαίδευση ώστε να αναλάβει αργότερα το ρόλο του θεραπευτή. Ο ουσιαστικότερος ρόλος της ψυχοθεραπείας για ένα μελλοντικό ψυχοθεραπευτή είναι η προσπάθεια να «μαλακώσει» όλες αυτές τις παγιωμένες και αμετακίνητες πεποιθήσεις του οι οποίες δε θα του επιτρέψουν να αντιμετωπίσει χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς να κρίνει τους μελλοντικούς θεραπευόμενούς του.

Η γνώση είναι ο καλύτερος οδηγός που μπορεί να μας οδηγήσει στη γνωριμία με άγνωστα εδάφη τα οποία είτε μας ιντριγκάρουν, είτε μας τρομάζουν. Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία η οποία για κάποιους ανθρώπους είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη, όπως είναι και η χημειοθεραπεία για την κατηγορία των καρκινοπαθών. Παράλληλα, είναι και ένα δώρο το οποίο μπορεί να μας οδηγήσει σε μια καλύτερη γνωριμία με τον εαυτό μας.

 

-----------------------------------------------------------------------------
Κυριακή-Ειρήνη Ηλιοπούλου
Σύμβουλος-Ψυχοθεραπεύτρια